حاصل ضرب من و اندوهم ماتم پاییز است...

در خیابانها هم  عطر شب بویی نیست....

کاش ای کاش که اندوهم را باد پاییز به صحرا می برد...

آه ای آدمها! آدم از تنهایی ست گول «ها» را نخورید...

چه نیاز است سپر کردن چتر زیر اشک باران؟

چه نیاز است به ناز؟

چه نیاز است به راز؟

هر کسی می فهمد در نهایت آدمی هم تنهاست...

هرکسی خواهد دید قفس تنهایی زخم یک حادثه است

و کسی می داند که کسی دیگر نیست

و کسی خواهد گفت: «من اسیر غم تنهایی خویشم ای یار»