خانه دلگير است. هر روز مثل غروب جمعه دلم مي گيرد... دلم از زمانه سير شده...  هر طرف كه نگاه مي كنم.. هيچ كس نيست... گذشت... چه زود پير شديم... چه زود همديگر را گم كرديم...چقدر قسم خورديم... قول ها داديم.خنديديم... گريستيم براي هم.

اينها را هميشه مي گويم و به خودم قول مي دهم دفعه آخرم باشد ولي وقتي به دفعه آخر مي رسد خودم را به ديوانگي مي‌زنم...

من هيچ نمي فهمم،فقط تو را مي بينم و ساعت آمدنت را، چقدر بي تابم وقتي كه نيستي... و تو بيگانه اي با من، بيگانه...