به اندازه زیبایی نا تمام خنده های همیشگی ات

این روزها خسته ام... خسته ی تقدیر

دلم از عالم و آدم گرفته...

دلم برای باران های پاییزی تنگ شده. برای غروب های دلگیری که دلم را به هیجان می آورد. دلم نمی خواهد چیزی را مرور کنم اما این قصه بی پایان راحتم نمی گذارد. هر روز در بعد دلتنگی ذهنم بارها و بارها تکرار می شود. لعنتی!

ساعت از ۱۲ گذشته. پنجره را باز می کنم. باد خنکی می وزد. ستاره ها مثل همیشه سرجایشان هستند. صدای کش کش دمپایی پسر همسایه توی کوچه پیچید. هر شب همین موقع ها توی کوچه پیدایش می شود با یک گوشی موبایل توی دستش یک ساعتی کوچه را بالا و پایین می رود. بیشتر از ۲۰ نشان نمی دهد. پیش خودم می گویم چه دل خوشی دارد این وقت شب که یک دفعه صدایش بالا می رود. انگار که خبر بدی بهش داده باشد! و ساعتی بعدهمان کش کش همیشگی به گوشم می رسد اما اینبار همراه با هق هقی آرام... حالا چند شب است که صدای کش کش جایش را به آوازی آشنا داده... پنجره را باز می کنم تا بهتر بشنوم... روی سکوی کنار پنجره همه شب جای منه.  چند ورق کاغذ و یه دونه قلم همیشه یار منه.  کاغذای خط خطی از کنار در باز پنجره می پرن توی کوچه. سرحال از اینکه آزاد شدن نمی دونن که اسیر دل سنگ باد شدن.  دیگه بیداری شب عادتمه همدم سکوت و تنهایی من تیک تیک ساعتمه.  چشمونم فاصله رو از پنجره دید می زنه  دلم اسم تو رو فریاد می زنه.  درای پنجره رو تا انتها باز می کنم  تو خیالم باز تو پرواز می کنم...

-------------------------

پ.ن۱:چون سر آمد دولت شب های وصل. بگذرد ایام هجران نیز هم! مگه نه؟

پ.ن۲: تابستان امسال حسابی رفتیم مسافرت و بهمون خوش گذشت. ولی من باز حوصله م سر می ره. این روزهای آخر تابستان هوس کردم شبها بشینم و کتاب بخونم. پس دوستان عزیز یک کتاب خوب بهم معرفی کنید ممنون می شم.

پ.ن۳:دلگیری چشمانم را به روزهای خورشیدی وا می گذارم تا با هم ابرهای خاطره را کنار بزنیم...